Saturday, July 16, 2005
terminal
i am hating myself lately. i don't like the way i speak, think, act. hindi ko maintindihan pero palagay ko nababaliw na ata ako.
napaka-morbid ko lately. there are times when i just want to die at a particular moment. nakakatakot. pero minsan na-entertain ko ang pag-iisip na what if mahulog ako sa riles ng MRT habang paparating ang rumaragasang tren? what if masagasaan ako ng rumaragasang kotse (preferably SUV or BMW, para naman sosyal) habang tumatawid? or what if mapisa ako ng pison?
kaso panget kang mamatay. di ka fabulous sa lamay mo.
lagi kong naiisip nung bata ako na mamatay ako sa cancer. sa utak. produkto marahil ng mga soap operas na napanood ko dati na may mga namamatay dahil sa brain tumors. pero ngayong tumanda na ako, iniisip ko baka sa aneurysm. funny, parang pinapatay ka ng sarili mong iniisip. but lately, feeling ko i'll die young with an internal complication. a kidney failure or some digestive system disease.
hindi ako suicidal. it may sound weird how bluntly i talk right now about death - that is my death, but it makes me always ask myself about the more important question: "handa ka na ba?"
frankly, hindi pa. there's still a lot of things i want to do.. to go on an out-of-town trip on my own. to compose a song. to go to bohol. to pursue masteral studies. the list goes on and on.
pero, pero, pero. kahit man hindi ka handa, maaari kang mamatay. yan ang totoo. may mga kakilala akong namatay pang mas bata sa akin. may isang nalunod. may isang nabangungot. and these people (i am speculating), may mga bagay pa silang ginustong gawin nung buhay sila. pero sa laro ng kapalaran, parang nagkait ito ng pagkakataong maabot ang ilan sa mga ninais nila. minsan talaga, iba magbiro ang tadhana.
ayaw ko lang mamatay nang may madaming tanong. nang may baggage. and right now, i've got lotsa issues to resolve on my own. masyadong fucked up ang utak ko siguro sa pag-iisip ng mga ganitong walang kuwentang bagay... pero may iiyak nga ba kung mamatay ako? baka kailangang umarkila ng crying ladies (puede na rin si hilda coronel if ever).
i think i need to see a shrink. hindi rin nakakatulong ang sina-psychoanalyze ang sarili. or better yet, canvass for nice funeral packages...
teka, magkano ba ang lote sa eternal gardens?
napaka-morbid ko lately. there are times when i just want to die at a particular moment. nakakatakot. pero minsan na-entertain ko ang pag-iisip na what if mahulog ako sa riles ng MRT habang paparating ang rumaragasang tren? what if masagasaan ako ng rumaragasang kotse (preferably SUV or BMW, para naman sosyal) habang tumatawid? or what if mapisa ako ng pison?
kaso panget kang mamatay. di ka fabulous sa lamay mo.
lagi kong naiisip nung bata ako na mamatay ako sa cancer. sa utak. produkto marahil ng mga soap operas na napanood ko dati na may mga namamatay dahil sa brain tumors. pero ngayong tumanda na ako, iniisip ko baka sa aneurysm. funny, parang pinapatay ka ng sarili mong iniisip. but lately, feeling ko i'll die young with an internal complication. a kidney failure or some digestive system disease.
hindi ako suicidal. it may sound weird how bluntly i talk right now about death - that is my death, but it makes me always ask myself about the more important question: "handa ka na ba?"
frankly, hindi pa. there's still a lot of things i want to do.. to go on an out-of-town trip on my own. to compose a song. to go to bohol. to pursue masteral studies. the list goes on and on.
pero, pero, pero. kahit man hindi ka handa, maaari kang mamatay. yan ang totoo. may mga kakilala akong namatay pang mas bata sa akin. may isang nalunod. may isang nabangungot. and these people (i am speculating), may mga bagay pa silang ginustong gawin nung buhay sila. pero sa laro ng kapalaran, parang nagkait ito ng pagkakataong maabot ang ilan sa mga ninais nila. minsan talaga, iba magbiro ang tadhana.
ayaw ko lang mamatay nang may madaming tanong. nang may baggage. and right now, i've got lotsa issues to resolve on my own. masyadong fucked up ang utak ko siguro sa pag-iisip ng mga ganitong walang kuwentang bagay... pero may iiyak nga ba kung mamatay ako? baka kailangang umarkila ng crying ladies (puede na rin si hilda coronel if ever).
i think i need to see a shrink. hindi rin nakakatulong ang sina-psychoanalyze ang sarili. or better yet, canvass for nice funeral packages...
teka, magkano ba ang lote sa eternal gardens?
// posted by revicon @ 7:57:00 AM 
Subscribe to Posts [Atom]
